Storythai

ทั้งชีวิตของฉันเกิดมาบนความอดทน

ฉันอาจไม่สามารถพูดได้เต็มปากว่าว่าฉันอดทนได้มากกว่าคนอื่น

แต่อย่างน้อยฉันก็สามารถพูดได้อย่างเต็มภาคภูมิว่า

ฉันทน ทนได้โดยไม่มีใครสังเกตด้วยซ้ำว่าฉันทน

ฉันยิ้ม ยิ้มรับกับทุกสิ่ง

จนบ้างครั้งมันอาจทำให้ฉันลืมไปแล้วก็ได้ว่า

รอยยิ้มที่แท้จริงที่ฉันเคยมีมันเป็นยังไง

ชีวิตฉันไม่ได้แย่ จนต้องเรียกร้องให้คนมาสนใจ หรือสงสาร

แต่ชีวิตฉันนั้นมีความสุข มีแม่ที่ดี เพื่อนดี พี่ดี น้องดี สังคมดีๆ กิจกรรมดีๆ

แต่ฉันกลับรู้สึกว่าตัวฉันยังขาดสุขอีกหนึ่งอย่างที่คนอื่นเขามี

แต่ฉันกลับต้องทนที่จะไม่มีมัน

ทั้งๆที่ฉันอยากมีใจจะขาด

แต่ฉันไม่อาจเรียกร้องได้

เพราะคนที่ฉันต้องการจะเรียกร้องเขาไม่สามารถให้ฉันได้

ฉันจึงต้องยอม ยอมดูเขาหยิบยื่นสิ่งที่ฉันอยากได้ให้กับคนอื่น

ยอมที่ต้องทนดู และยิ้มรับกับมัน

ยอมที่จะต้องเอ่ยคำให้กำลังใจอยู่ตลอดเวลา

ยอมที่จะห่างเพื่อให้เขาได้ใกล้

ยอมที่จะนั่งเฉยๆนิ่งๆและเก็บสิ่งที่ไม่ดีไว้กับตัวเอง

ยอมที่จะรับฟัง ฟัง และก็ฟังในสิ่งที่เขาเล่าอย่างมีความสุข

ฉันนั่งนึกและย้อนคิดเสมอว่า

เมื่อไหร่ที่ฉันจะเลิกยอมเสียที

ฉันเข้มแข็งเกินไปใช่มั้ย หรือ ว่าฉันอ่อนแอ

แต่มีคนพูดว่า คนเราถ้าเจออะไรบ่อยๆก็จะชินไปเอง

อืม.......ฉันคงต้องเริ่มปรับตัวและทำความคุ้นเคยกับมันบ้างแล้ว

หวังว่าถ้าฉันเจอมันเป็นครั้งที่สามฉันคงจะทนได้มากกว่านี้